Suikerbroodberg

'Sugerloaf Mountain', maar de taxichauffeur kijkt ons nietsvermoedend aan. Oké, de reisgids over Rio de Janeiro er maar weer bij en gewoon aanwijzen. 'Ah, Pão de Açúcar' waarna een paar zinnen volgen waar wij niets van kunnen maken. Maar als snel wijst hij, en inderdaad, de Suikerbroodberg.

Suikerbroodberg

Na een paar minuten worden we keurig bij de ingang afgezet. Zo te zien kan het er erg druk zijn. Meters dranghekken staan er opgesteld, maar zo aan het einde van de middag is het er heerlijk rustig. Zonder te wachten kunnen we een kaartje kopen (à R$ 62,- per persoon). Duur maar het schijnt de moeite waard te zijn. Opnieuw kunnen we zo doorlopen, nu naar de gondel van de kabelbaan. Leuk detail: door de obesitas epidemie in Rio de Janeiro mogen er tegenwoordig geen 75 mensen meer in de gondel, maar nog slechts 65).

Na een paar minuten komt de gondel aan op Morro da Urca, het kleinere broertje van de Suikerbroodberg. Omdat we hier op de terug wel wat langer kunnen blijven, lopen we gelijk door naar de volgende gondel. Daar moeten we wel even wachten, maar nog steeds valt het reuze mee.

Kabelbaan naar de top van de Suikerbroodberg

Terwijl we staan te wachten, komt er een gondel naar beneden waar een blonde dame uitstapt en ons vertwijfeld aankijkt en uiteindelijk ook even zwaait. 'Uhm, ken jij hier blonde dames?', vragen wij elkaar bijna tegelijk. Maar toen wij de gondel in mochten stappen viel het kwartje: de blonde dame was 'onze' KLM stewardess van een dag eerder. Zij had ons wel herkend, maar wij haar niet direct. Sorry, we misten het blauwe uniform. Door het open raam van de gondel riep ze nog dat het er erg mooi was en vrolijk zwaaide ze ons gedag toen de gondel in beweging kwam. Van alle markten thuis, die KLM stewardessen. Overigens had ze niets gelogen, het uitzicht was werkelijk adembenemend. Dat begon al vanuit het stukje kabelbaan tussen Morro da Urca en de Suikerbroodberg en werd alleen maar beter hoe hoger we kwamen.

Suikerbroodberg

Hierbij speelde het zeker mee dat de zon en het Christus de Verlosser beeld voor een wel heel mooi kleurenpalet zorgden, waardoor Rio de Janeiro er onwaarschijnlijk mooi bij lag. Overigens was het op de 396 meter hoge Suikerbroodberg toch nog best druk, iedereen probeerde namelijk wat van het mooie uitzicht op Rio mee te pakken.

Zonsondergang in Rio de Janeiro

Wij zijn daarop maar eens gaan kijken wat er nog meer te doen was op de top. Niet veel eigenlijk. Ja, er zijn wat paden richting het regenwoud: maar alles wat je naar beneden loopt, moet je ook weer omhoog. Dus zijn we maar niet al te ver naar beneden gelopen. Oké, dan nog maar even naar het uitzicht kijken.

Panorama over Rio de Janeiro vanaf de Suikerbroodberg

Daarna toch echt maar weer met de kabelbaan terug naar Morro da Urca zijn gegaan. Aldaar hebben we nog naar een aapje zitten kijken die zich te goed deed aan een ijsje, een paar bergbeklimmers die net bovenkwamen (nieuw item voor de bucketlist) en opnieuw naar het uitzicht staan kijken.

Aapje op de Suikerbroodberg

Eigenlijk, is dit uitzicht ook vele malen beter dan het Christusbeeld. Hier zie je de stad veel beter, met daar boven het Christusbeeld, wat voor hele mooie plaatjes zorgt. Een plek waar je dus met gemak een hele tijd zou kunnen blijven staan. Maar na er de nodige minuten gewoon te hebben gestaan, zijn we toch maar weer verder gegaan: met de kabelbaan naar beneden en op zoek naar een plek om wat te eten, onze magen hadden inmiddels ook honger gekregen.

Vergelijkbare posts:

Er zijn nog geen reacties

Plaats een reactie: