Murphy's law in Schotland

Na het ontbijt stappen we in de auto en rijden weg. Maar we zijn de oprit van de Bed & Breakfast in Gairloch nog niet af of het eerste probleem doet zich voor: er ligt een nogal grote steen die we net niet meer weten te ontwijken. Auto stilgezet, uitgestapt en wat blijkt: het wiel staat al met de velg op de grond, de band is in enkele seconden helemaal leeggelopen. Niet gek, er zit namelijk een flinke jaap aan de de zijkant van de band, waarschijnlijk precies de plek waar we de steen nog geschampt hebben. Auto maar gekeerd en terug gehobbeld naar de Bed & Breakfast.

Auto wordt weggesleept

Daar aangekomen het 'noodnummer' dat de huurmaatschappij had meegegeven gelijk maar even gebeld. Daar het verhaal gedaan, krijgen we de vraag: 'zijn er gewonden bij gevallen?' Uh, nou alleen de band... Maar de meneer aan de andere kant van de lijn zou even rond gaan bellen. Nog geen vijf minuten later worden we teruggebeld met de mededeling dat er geen reservebanden voor ons type auto zijn. 'U zegt geen reservebanden, voor een Ford Fiesta?' Leek ons toch wat vreemd, maar het zal wel. Ondertussen was de sleepdienst al gewaarschuwd en zou er met een uurtje zijn. Dat uurtje werd dus zo'n twee uur. En net toen de sleepwagen het kleine pad naar de Bed & Breakfast op kwam rijden, werden we weer gebeld. 'Meneer, ik heb goed nieuws: ik heb een nieuwe huurauto voor u geregeld, deze staat voor u te wachten op het vliegveld van Aberdeen. De sleepdienst kan u daar wel heen brengen.'

Als je wel eens in Schotland geweest bent, dan snap je misschien dat wij hier enigszins verbaasd op reageerden: om van Gairloch naar Aberdeen te komen, ben je ruim 4 uur bezig. Daar hadden we dus niet echt heel veel zin in. Dus barstten we uit in verontwaardiging, waarbij de eigenaresse van de Bed & Breakfast eindelijk ophield met zeggen dat we zo vriendelijk bleven aan de telefoon. Overigens werden we door de eigenaresse van de Bed & Breakfast overladen met thee en veel lekkers. Uiteindelijk bleek dat we helemaal niet met de huurmaatschappij aan het bellen waren (wat wij de hele tijd dachten), maar de Automobile Association. Zegmaar de ANWB van het Verenigd Koninkrijk. Gelukkig snapte de meneer aan de lijn onze frustratie en nog geen 5 minuten later werden we teruggebeld dat er toch een reserveband was gevonden, in Inverness. Nog steeds 2 uur rijden, maar heel wat beter dan Aberdeen. Dus de chauffeur van de sleepdienst opdracht gegeven naar Inverness te rijden. Wat volgde waren twee hilarische uren met een typische Schot. En na even zoeken in Inverness heeft hij ons met auto afgezet bij een bandentoko. Nog geen 10 minuten later had onze huurauto al een nieuwe band en konden we onze reis vervolgen. Zo veel gedoe voor zo'n makkelijk klusje. Maar dan denk je alles gehad te hebben...

Aangekomen bij garage voor nieuwe band

Even twijfelden wat we zouden doen, terug richting Gairloch om toch nog iets van de dag te maken, of maar in de buurt van Inverness blijven (waar we eigenlijk al geweest waren). Terug richting Gairloch zou het worden. Na anderhalf uur rijden waren we weer op onze oude route: van Gairloch richting het Isle of Skye. Wat volgde was een schitterende weg langs de kust richting Applecross, waar we rond etenstijd aankwamen.

Schotland

In Applecross dus maar in de lokale kroeg wat gegeten om daarna weer terug te gaan naar de bewoonde wereld om een slaapplekje te zoeken. Tussen ons en de bewoonde wereld lag nog wel de hoogste bergpas van het Verenigd Koninkrijk, dus het duurde en duurde maar voordat we eindelijk weer in de buurt van de bewoonde wereld kwamen.

Waarschuwingsbord in Schotland

Steile weg in Schotland

Toen we rond 20.30 uur uitkwamen op een grotere weg, bleken alle Bed & Breakfasts die aan die weg lagen al vol te zijn. Dus ja, wat doe je dan: helemaal doorrijden naar een groter stadje om daar een duur hotel te nemen, of maar een nachtje in de auto bivakkeren. Het werd dus deze laatste. Ja echt. Maar dat was nog niet zo makkelijk, want je wilt wel een beetje een rustig plekje hebben om te slapen en niet langs één of andere drukke weg. Uiteindelijk zagen we een mooie parkeerplaats, dus hup de auto gekeerd en teruggereden naar deze mooie parkeerplaats maar wat bleek: dit was een begraafplaats, vonden we niet echt geschikt om de nacht door te brengen. Dus maar weer verder.

Iets later hadden we de hoop bijna opgegeven toen we op een groot parkeerveld langs de doorgaande weg naar het Isle of Skye stonden. 'We rijden nog 5 minuten door en als we in die 5 minuten niets anders zien gaan we hier naar terug' zeiden we tegen elkaar. En wat gebeurde er, binnen die 5 minuten kwamen we een picknickplaats tegen, ver van de weg, alleen toegankelijk voor personenauto's, aan het water gelegen. In het donker vonden we het er wel best goed uitzien, dus auto geparkeerd, stoelen achterover en slapen maar.

Wildkamperen in Schotland

Wonderbaarlijk genoeg hebben we nog goed geslapen ook. En wat bleek toen het licht werd: het was echt een super idyllisch plekje, misschien wel één van de mooiste plekjes waar we in Schotland geslapen hebben, ware het niet dat we in onze auto hebben overnacht. Toch nog een mooi einde van een ietwat vreemd verlopen dag.

Vergelijkbare posts:

Er zijn nog geen reacties

Plaats een reactie: