Kungsleden – Dag 3

De Kungsleden is een wandelpad in Zweeds Lapland van ongeveer 425 kilometer in lengte. Het loopt van Abisko in het noorden naar Hemavan in het zuiden. Wij hebben een deel van de Kungsleden gelopen, namelijk van Abisko naar Nikkaluokta. Een pad van zo’n 105 kilometer, dat ook wel bekend staat als de Dag Hammarskjöldleden. In dit blog lees je onze ervaring op onze derde dag op de Kungsleden, waar we van onze wildkampeerplek langs het pad naar Salka Fjällstuga zijn gelopen.

De Tjäkta pas

Hoewel we vroeg vertrekken, lopen we al na een uur in de drukte. Niet omdat het druk is op het pad, nee, we lopen langs een populaire wildkampeerplek. We zien veel, heel veel tentjes staan. Geen slechte plek, water in overvloed en letterlijk aan de voet van de Tjäkta pas. Maar wat ons betreft was ons plekje toch echt beter.

We lopen rustig verder. We moeten verschillende riviertjes oversteken. Bij de meeste lukt het nog wel om van steen naar steen te stappen. Eén rivier is echter te groot. Met schoenen aan lopen we door de rivier. Eenmaal aan de overkant komt een Zweed op ons af met de vraag waarom we onze schoenen niet uitdoen. Tja, dat is het voordeel van trailrunschoenen en misschien ook wel een overblijfsel van de Te Araroa. Even zijn onze voeten koud en nat, maar als je eenmaal weer een paar minuten verder loopt, merk je daar niet veel meer van.

Gestaag klimmen we verder. Als we de laatste rivier over zijn, wordt het pad steiler. Pas als we de Tjäkta hut passeren, vlakt het pad weer wat af (maar het blijft vals plat omhoog lopen). Wij hadden ons voorbereid dat op deze hoogvlakte vlak voor de Tjäkta pas nog veel sneeuw zou liggen. We zien echter geen sneeuw. Wel heel veel smeltwater van sneeuw dat we links en rechts op de bergflanken zien liggen.

Pas als we bijna op de Tjäkta pas staan, krijgen we onze eerste en enige sneeuw onder de voeten. We moeten een klein sneeuwveld van zo’n 25 meter lengte oversteken. De sneeuw is aangestampt door alle mensen die ons voor zijn gegaan, hierdoor is het een glibberige 25 meter. Maar als we over het sneeuwveld zijn, rest ons nog een klein stukje klimmen, voor we aankomen bij de op 1.150 meter hoogte gelegen noodhut op de top van de Tjäkta pas. Wij gebruiken deze noodhut om in de luwte van de wind een Snickers te eten.

Storm op komst!

De afdaling vanaf de Tjäkta pas is een stuk steiler dan de klim. Hoewel we goed moeten kijken waar we onze voeten moeten neerzetten, loont het de moeite om af en toe voor ons te kijken. Voor ons hebben we namelijk een kilometers ver uitzicht over de vallei waar we doorheen zullen lopen. Door velen een van de beste uitzichten van de Kungsleden genoemd.

Vrij snel komen we uit bij de Tjaksajokk rivier. Een klein stroompje dat we in de kilometers daarna steeds breder zien worden. Omdat het pad voor ons nu vals plat omlaag loopt, is het heerlijk lopen. Weliswaar veel stenen en nog af en toe wat vlonderplanken, maar we kunnen lekker doorlopen. Rond lunchtijd komen we dan ook al aan bij de Salka Hut. Zodra we bij de hut aankomen, worden we hartelijk ontvangen door de huttenwaard die ons gelijk een glas lingonbessensap aanbiedt.

We hebben er al zo’n 20 kilometer op zitten en willen eigenlijk nog wel verder lopen. In de vallei voor ons wordt het echter donkerder en donkerder. Af en toe horen we het in de verte al een beetje rommelen. We twijfelen. Dit ziet er niet echt aantrekkelijk uit om verder te lopen. We besluiten om onze tent bij de Salka hut op te zetten. Helaas hebben we net een minuut te lang staan twijfelen. Terwijl wij de tent nog aan het opzetten zijn, komt de regen met bakken uit de lucht. Doorweekt, duiken we onze tent in.

Zo snel als de bui kwam, zo snel is die ook weer vertrokken. En na regen komt zonneschijn, is hier ook van toepassing. Een uur later zou je niet zeggen dat er net een forse onweersbui voorbij is getrokken. Omdat de zon weer tevoorschijn is gekomen, was onze tent snel gedroogd. Ondanks een lichte twijfel om toch nog verder te lopen, zijn we toch maar bij de Salka hut gebleven.

Vergelijkbare posts:

Reacties

Wat Schitterend land en wat een prachtige foto's en verhalen. Smaakt naar meer!

Hanneke Vreeken | 13-10-2019 14:43

Plaats een reactie: