Daar sta je dan...

Als je aan het reizen bent, kan er van alles gebeuren. Inmiddels hebben we al het nodige mogen beleven: van een overval tot auto-inbraak. Maar het meest bijzondere was toch wel die ene keer.

Het was een mooie zaterdagmiddag in Windhoek, Namibië. Lichtbewolkt, ruim in de dertig graden, gewoon een zaterdagmiddag zoals je hoopt zoals die altijd is. Omdat we boodschappen nodig hadden, belden we één van de vaste taxichauffeurs van de compound waar we verbleven. Niet veel later kwam Willem aanrijden. Willem, een man van in de veertig met een eigen -illigale- bar deed het taxiwerk eigenlijk voor de fun. Zijn bar bracht genoeg op om in zijn levensonderhoud te kunnen voorzien. Willem was dan ook één weinige die echt een eigen taxi had.
Wij stappen in bij Willem en met de muziek hard zoals altijd rijden we naar het centrum. Hij dropt ons bij Wernhill park en net zoals anders spreken we af om te betalen als hij ons ook weer terug heeft gebracht.

Net zoals een grote stroom locals, lopen we het winkelcentrum in. Eerst maar even naar de eerste verdieping, waar de bank zit, zodat we geld kunnen pinnen. Pas er in, pincode ingetikt... maar er gebeurde niets. 'Dat is gek?' Nog een keer, maar opnieuw niets. Verderop zat een andere bank, daar ook maar even geprobeerd, maar hetzelfde verhaal. Gelukkig hadden we onze creditcard ook bij ons, waar je ook mee kunt pinnen. Je betaalt dan wel iets meer, maar dat moet dan maar. Kaart in de automaat, maar ook deze deed het niet. 'Wat gek!' Ook de creditcard hebben we vervolgens bij de andere bank geprobeerd, maar wederom niets. 'Uhh, wat is hier aan de hand, we hebben hier eerder gepind, maar kunnen nu opeens niet meer bij ons geld?'

Lichtelijk in paniek omdat we helemaal geen cash meer hadden belden we naar het thuisfront in Nederland. Hoewel er geen tijdsverschil is, schrokken ze daar van het onverwachte telefoontje. Zij hebben gelijk contact opgenomen met onze bank om te vragen wat er aan de hand was. Niet heel veel later kregen we het verlossende telefoontje: 'door een menselijke fout had de bank (we zullen de naam niet noemen) al onze rekeningen geblokkeerd'. Het duurde even voordat het nieuws zich tot ons doordrong: 'al onze rekeningen zijn geblokkeerd..., en nu?' De bank erkende dat het hun fout was en bood aan om een spoedoverschrijving te verzorgen via Western Union. De hoge kosten die dit met zich meebracht zouden zij dan voor hun rekening nemen. Top, goed plan, ware het niet dat je je bij Western Union moet identificeren met een identiteitsbewijs, en precies nu liggen onze paspoorten voor een visumaanvraag op het Ministerie...

Daar stonden we dan, in een ontwikkelingsland, als 'rijke blanke' zonder ook maar iets aan geld.

Normaal gesproken hadden we makkelijk bij een aantal toeristen/Nederlanders aan kunnen kloppen voor wat geld, maar degene die we kenden waren zelf net allemaal weg. Het was dus wij in de onbekende stad. We besloten om Willem -de taxichauffeur- maar te vragen om ons op te halen. Achteraf hoorden we dat Willem dacht dat we in de problemen waren omdat we alweer zo snel opgehaald wilden worden. Hij kwam dan ook met een taxi vol met klanten als een bezetene aangescheurd. Na de situatie uitgelegd te hebben kon hij er wel om lachen: 'now we are the same!'
Tja, zo kun je het ook bekijken.

Eenmaal terug bij de compound, waren de lokale medewerkers net zo verbaasd om ons zo snel weer terug te zien als Willem. Toen we uitlegden wat er aan de hand was, liep één van de lokale dames weg om een paar minuten later weer terug te komen met geld. We zeiden dat we dit niet aan konden nemen. We wisten namelijk dat zij slechts zo'n 50 euro per maand verdienen, en wat zij ons gaf was ongeveer de helft daarvan. De helft van een maandsalaris, dat wilde ze gewoon aan ons geven. Nouja geven, we kregen het gewoon in onze handen gedrukt. Wat een gebaar: heb je zelf helemaal niets om dan nog zoveel te delen met anderen. Het gaf ons in ieder geval de gelegenheid om voldoende eten en drinken voor een paar dagen in te slaan. Weliswaar op de markt in plaats van de 'luxe' supermarkt, maar dat maakt niet uit. We konden overleven! Lang genoeg om daarna van een aantal Nederlanders geld te lenen in afwachting van onze nieuwe bankpasjes. Gelukkig had de bank deze per koerier onze kant opgestuurd waardoor het slechts 6 dagen duurde voordat we ze hadden, waar de post er normaal ruim 2 weken over kan doen.

Vier dagen hebben we dus rond moeten lopen als een local: zonder geld en je bij alles afvragen of je nog wel genoeg hebt voor de volgende dag. Een hele vreemde en onwerkelijke gewaarwording voor mensen die uit een luxe maatschappij als de onze komen. Je wordt op deze manier wel heel hard op de feiten gedrukt. Maar we hebben het gehaald. We zijn de 6 dagen doorgekomen en waren dolblij toen onze nieuwe bankpasjes en creditcard arriveerden. Direct zijn we, wederom met Willem -hij wilde nu met eigen ogen zien of het ons ging lukken om hem te betalen- naar de bank gereden. En warempel, er kwam geld uit de muur. De mensen achter ons in de rij zullen wel raar hebben opgekeken toen een 'rijke blanke' opeens een vreugde dansje stond te doen omdat hij geld had gepind. Vervolgens hebben we iedereen die ons geld had gegeven ruimschoots terugbetaald. Het minste dat we konden doen, wetende dat zij iedere maand, iedere week, iedere dag hun geld moeten tellen om te kijken of ze nog wel voldoende hebben voor de volgende dag.

Vergelijkbare posts:

Er zijn nog geen reacties

Plaats een reactie: