Boekrecensie: De acht bergen

Auteur:
Paolo Cognetti
Uitgever:
De Bezige Bij
Pagina’s:
224
ISBN:
9789023466413
Bestellen

In 'De acht bergen' vertelt Paolo Cognetti over het leven van Pietro. Een Italiaanse jongen die met zijn ouders in Milaan woont. Het werk en het Milanese stadsleven maakt zijn vader ongelukkig. Het geluk zoekt hij hoog in de bergen. Iedere vakantie wordt in de bergen doorgebracht. Tijdens één van deze vakanties leert Pietro de lokale jongen Bruno kennen. Een vriendschap ontwikkelt zich tussen de twee. Als Pietro niet met zijn vader de bergen in gaat, gaat hij met Bruno op ontdekkingstocht in de omgeving.

Naarmate Pietro ouder wordt, probeert hij zijn vader te doorgronden. Langzaam groeien ze uit elkaar en als Pietro zegt niet meer met zijn vader de bergen in te willen, vervreemden de twee van elkaar. Jaren gaan voorbij waarbij Pietro zijn eigen leven leeft. In al deze jaren heeft Pietro geen contact met zijn goede vriend Bruno. Als Pietro bericht krijgt dat zijn vader plots is overleden, blijkt dat zijn vader een bouwval in de bergen heeft nagelaten aan Pietro. Waar hij zijn vader jaren niet heeft gesproken, blijkt Bruno nog vaak met zijn vader op stap te zijn geweest. Terwijl Pietro en Bruno de bouwval veranderen in een ware berghut proberen ze het leven te doorgronden. Het is in de bergen dat Pietro rust vindt. Langzaam begint hij zijn eigen vader te snappen en voelt hij een verbintenis die hij in al die jaren niet heeft gevoeld.

Terwijl Pietro zijn leven langzaam maar zeker op de rails krijgt, lijkt dat van Bruno alleen maar bergafwaarts te gaan. De twee lijden twee verschillende levens. Pietro lijkt te zijn weggevlucht uit zijn oude leven en Bruno blijft koste-wat-kost trouw aan zijn geboortegrond. De bergen blijken ongenadeloos en een ogenschijnlijke onverwoestbare vriendschap sneuvelt onder de last van eenzaamheid.

In 'De acht bergen' heeft Paolo Cognetti een ongekend mooi verhaal beschreven over eenzaamheid en familiebanden. De personages en het verhaal zitten ogenschijnlijk simpel in elkaar, maar de ernstige ondertoon die erin verborgen zit is herkenbaar. De eenzaamheid, omgeving en relaties zijn zo beschreven dat iedereen er wel iets mee heeft en door gepakt wordt. Dat was bij ons in ieder geval wel het geval.

Vergelijkbare posts:

Er zijn nog geen reacties

Plaats een reactie: